Seminarium radomskie nie jest seminarium starym, dlatego też jego historia nie imponuje wielością zapisanych kart, ani obfitością faktów. Mimo wszystko można znaleźć już pewne pozycje książkowe, które przedstawiają pokrótce dzieje Naszego Domu. Taką książką jest także "Idźcie i nauczajcie" wydana pod redakcją ks. rektora Wacława Depo i ks. wicerektora Artura Hejdy i właśnie dzięki tej książce można przybliżyć historię powstania naszego Seminarium.

Korzeniami Seminarium w Radomiu jest oczywiście Diecezja Sandomierska, skąd wywodzi się pierwsze pokolenie księży nowej Diecezji Radomskiej. Tamtejsze seminarium - niejako matka naszego - powstało w 1635 roku i było jednym z sześciu seminariów Diecezji Krakowskiej. Początkowo prowadzone było przez zakon Jezuitów. Po kasacji zakonu klerycy zmuszeni byli kontynuować formację w seminarium w Kielcach i dopiero w 1818 roku po utworzeniu Diecezji Sandomierskiej powrócili do rodzinnego miasta.

Z biegiem lat kandydatów do kapłaństwa przybywało i klerycy lokowani byli w Sandomierzu już w trzech domach, a w roku akademickim 1983/84 w Centrum Katechetycznym w Radomiu przy ulicy Sienkiewicza 13 rozpoczęło działalność "radomskie skrzydło seminaryjne". W tym radomskim oddziale kształcono ostatni rocznik studiów - diakonów. Tak wyglądała sytuacja historyczna Naszego Domu aż do roku 1989.

Wtedy to alumni IV, V i VI rocznika, czyli trzech ostatnich lat formacji zostali przeniesieni do nowego, jeszcze nie ukończonego gmachu seminaryjnego w Radomiu, przy ulicy Młyńskiej 23/25. Aby zobrazować fakt, jak bardzo potrzebne było wybudowanie nowego seminarium przytoczę liczbę kleryków, jaka studiowała łącznie w Sandomierzu i Radomiu w roku akademickim 1990/91. Była to liczba 221 alumnów i była największą liczbą kandydatów do kapłaństwa w ówczesnej historii Naszego Domu.

Należy jednak wskazać jak powstało nasze Seminarium nie tylko od strony historycznej, lecz także od strony materialnej. Otóż dom seminaryjny jako budynek sięga swymi dziejami nieco bliżej aniżeli jego "wnętrze i duch", a mianowicie roku 1930, kiedy to ks. Wacław Kosiński, proboszcz parafii św. Jana w Radomiu zakupił ziemię wielkości 6 ha poza granicami miasta jako lokatę oszczędności parafialnych. Był to pierwszy krok, chociaż może niezamierzony, pierwsze prośby natomiast skierowane do władz państwowych zostały wystosowane w 1982 roku.

J. E. Ks. Bp Edward Materski otrzymał jednak odpowiedź odmowną. Dopiero 11 grudnia 1987 roku wojewoda radomski wyraził zgodę na budowę seminarium w Radomiu przy ulicy Młyńskiej. 1 stycznia 1988 roku proboszcz parafii NMP Nieustającej Pomocy w Starachowicach ks. Stanisław Pindera otrzymał nominację na Dyrektora Budowy Seminarium w Radomiu, a już w lipcu tegoż roku rozpoczęły się pierwsze prace przygotowawcze pod budowę seminarium (wyrównywanie terenu). Już w końcu tego miesiąca ekipa górali-murarzy wybudowała zaplecze organizacyjne budowy i rozpoczęto prace związane bezpośrednio z powstaniem pierwszego skrzydła seminaryjnego. 11 września 1988 roku po Mszy św., której przewodniczył Ks. Abp Dąbrowski, Sekretarz Episkopatu Polski, wmurowano kamień węgielny i odsłonięto tablicę pamiątkową.

We wrześniu 1989 roku inaugurowano w Auli im. Księdza Antoniego Rewery nowy rok akademicki. W roku następnym do nowego budynku wprowadza się także rocznik I, a 18 maja 1991 roku w Dużej Kaplicy pw. Chrystusa Kapłana odbywa się pierwsza msza prymicyjna. 4 czerwca 1991 roku był bardzo ważnym dniem dla Naszego Domu. Ojciec Święty Jan Paweł II poświęcił nowe Seminarium Duchowne w Radomiu. Dziś wydaje się to być historią, choć to nie tak dawno i mimo iż niektórzy zapominają lub chcą zapomnieć o przeszłości, to my - Seminarium nie zapomnimy Tych, którzy przyczynili się do powstania tego domu.