Dnia 29 maja 2010 roku przeżywaliśmy wielką uroczystość dla naszego, Radomskiego Kościoła, święcenia prezbiteratu. Z rąk Biskupa Radomskiego Henryka Tomasika sakrament kapłaństwa przyjęło 15 diakonów naszego Wyższego Seminarium Duchownego. Podczas udzielania święceń obecni byli także wszyscy Księża Biskupi naszej diecezji, oraz księża profesorowie i wychowawcy seminarium, a także licznie przybyli kapłani z różnych stron naszej diecezji. Diakonów Księdzu Biskupowi a także wszystkim zgromadzonym przedstawił i zaświadczył o ich przygotowaniu do pełnienia posługi w Chrystusowym Kościele ks. dr Jarosław Wojtkun- rektor Wyższego Seminarium Duchownego w Radomiu.

W homilii Biskup Radomski podkreślił, że dzisiejszy świat potrzebuje dobrych kapłanów. Ks Biskup przytoczył słowa Ojca Świętego Benedykta XVI, który mówił, iż kapłan ma być specjalistą i pomocnikiem dla ludzi w ich kontakcie z Panem Bogiem. Ksiądz Biskup odniósł się także do powodzi, która nawiedziła nasz kraj dziękując za pomoc ofiarowaną ludziom, którzy bardzo często stracili cały dorobek własnego życia, ale także wspomniał o innej powodzi, która niszczy ludzkie serca i umysły, zagraża dzisiejszej rodzinie, a wywoływana jest poprzez odrzucenie Bożego prawa i wybiórcze traktowanie przykazań danych nam przez Boga, gdzie poprzez takie zachowania chce się sprawić, że Bóg stanie się nieobecny. Kapłani- podkreślał Ksiądz Biskup- są obrońcami serc ludzi przed atakami współczesnego zlaicyzowanego świata.

Bezpośrednim przygotowaniem do święceń prezbiteratu były rekolekcje, które dla diakonów, poprowadził ojciec duchowny Maciej Korczyński. To właśnie poprzez otwarcie się na głos Boga można doświadczyć wielu łask, w tym łaski powołania. Ta tajemnica, która jest wielkim darem dla Kościoła dzieje się w cichości serca młodego człowieka.

W dzisiejszych czasach potrzeba nam kapłanów, którzy będą swoje serce dzieli dla wszystkich potrzebujących niczym chleb powszedni. Świat dzisiejszy stawia kapłanom coraz większe wymagania, ludzie oczekują jeszcze większego zaangażowania, gdyż w czasach materializmu i przerostu nastawienia konsumpcyjnego Ewangelia Chrystusowa trafia na trudniejszy grunt, na trudniejszą glebę. Kapłan winien być świadkiem Chrystusa nie tylko poprzez swoje słowo, ale także przez swoją postawę wobec drugiego człowieka, często osamotnionego, zagubionego, załamanego. Ludzie w swoich doświadczeniach życiowych nie chcą być sami, pragną bardzo często podzielić się z kimś swoim bólem, radością- tak wskazują badania opinii publicznej. Kapłan, więc winien nade wszystko słuchać. Powołanie do kapłaństwa to powołanie nie tylko do oddania się w całości Chrystusowi, ale to także powołanie do służby temuż Chrystusowi w ludziach. Być może Rok Kapłański, który dobiega końca pomógł nam pochylić nad postaciami takich kapłanów- sług, którzy nie zawahali się w obronie prawdy oddać nawet swego życia. Przykładem takiego kapłana jest chociażby błogosławiony ks. Jerzy Popiełuszko.
Chociaż dziś można powiedzieć, że na świecie panuje pokój, choć zdarzają się sporadycznie swoistego rodzaju konflikty, to jednak w ludzkich sercach i umysłach toczy się inna wojna, inny konflikt- wojna z szatanem, który prowadzi do zakłamania, oziębłości ludzkich serc, nienawiści, próbuje rozerwać tę więź, jaka łączy człowieka z Bogiem. Kapłani to swoistego rodzaju obrońcy serc ludzkich przed zasadzkami złego wroga.
Dziś bardzo trzeba modlić się za kapłanów, a także o nowe powołania do służby Chrystusowi Panu. Potrzeba nam świadków i głosicieli Chrystusowej Miłości, która pozwala przezwyciężać to, co złe i odmieniać ludzkie serca. Potrzeba nam świadków wiary, aby z ich postawy czerpać wzór oddania i pełnego zawierzenia Chrystusowi. Potrzeba nam świadków nadziei, aby świat poznał, że może być innym, lepszym, że w Jezusie Chrystusie zawiera się wszystko to, czego pragnie człowiek. Potrzeba nam świadków miłości, którzy powiedzą nam otwarcie byśmy nie lękali się i swym postępowaniem zaświadczą o tym, że to Bóg jest Miłością.
Prośmy Chrystusa Pana w intencji Księży Neoprezbiterów, aby zawsze byli Jego świadkami, aby poprzez ich czyny i słowa ludzie widzieli Jezusa Chrystusa. Prośmy o to, aby ich serca zawsze były gotowe do pomocy drugiemu człowiekowi, aby tak jak Chrystus umieli pochylić się nad ludźmi potrzebującymi. Błagajmy także naszego Pana Jezusa Chrystusa o nowe i święte powołania do Służby Bogu w kapłaństwie.