Mów Panie, bo sługa Twój słucha!

Nie przypadkowo ten artykuł zaczyna się od słów, które wypowiedział młody Samuel w odpowiedzi na wołanie Pana Boga. Taką odpowiedź możemy również przypisać naszym neoprezbiterom.

Sześć lat temu po raz pierwszy przekroczyli progi naszego seminarium, które wtedy stało się ich domem. Przebywali w nim nie tylko z ludźmi, ale przede wszystkim z Panem Bogiem. W ich życiu były łatwe i przyjemne chwile, kiedy wszystko szło dobrze, lecz także zdarzały się wątpliwości i niezadowolenia. Wszystko to jednak ofiarowali swojemu najlepszemu Nauczycielowi – Jezusowi Chrystusowi. W ubiegłą sobotę 28 maja zawierzając się całkowicie Jemu prosili o wstawiennictwo Wszystkich Świętych. Leżąc na posadzce radomskiej Katedry w sposób symboliczny uwielbili Boga oddając samych siebie i pokazując posłuszeństwo wobec Niego i całego Kościoła. Gest ten pięknie tłumaczy Święty Jan Paweł II mówiąc, że stali się posadzką, po której będą przechodzić ludzie idący do Boga.

Dzisiaj stoją już po drugiej stronie ołtarza. Miejsca w ławkach, które zajmowali dotychczas zapełnili kolejni kandydaci do święceń kapłańskich. Tymi kandydatami jesteśmy my – ich niedawni koledzy z seminaryjnych korytarzy. Razem z nimi przeżyliśmy ich pierwszą Eucharystię w naszej kaplicy. Ksiądz Rektor Jarosław Wojtkun homilię zbudował na podstawie zawołań z obrazków prymicyjnych. Wybrzmiała w niej mocno prawda, że kapłaństwo jest mówieniem o Chrystusie przede wszystkim swoim życiem. Podsumowując refleksję nad powołaniem ksiądz Rektor podkreślił, że spoiwem wszystkich zawołań jest miłość do Jezusa. Na koniec Mszy świętej księża z najmłodszym stażem w diecezji, mocą nadanego im przez Stolicę Apostolską przywileju, udzielili wszystkim zgromadzonym błogosławieństwa prymicyjnego. Umocnieni mocą płynącą z tego obrzędu możemy świadomie powtórzyć za Świętym Pawłem, że prezbiter jest przede wszystkim szafarzem Bożych tajemnic: „Niech więc uważają nas ludzie za sługi Chrystusa i szafarzy tajemnic Bożych! A od szafarzy już tutaj się żąda, aby każdy z nich był wierny” (1 Kor 4, 1-2). Niech te słowa staną się również życzeniami dla naszych braci w kapłaństwie Chrystusowym.

Karol Dobrasiewicz, II rok.